Home > Teksten > Vasten

De spinnenwebben in je ziel opruimen

Guy Dilweg is een Franciscaner monnik en vast de 40 dagen voor Pasen. De eerste weken laat hij alle overbodige lekkernijen staan. Tijdens de laatste week (de Goede Week) eet hij helemaal niets meer.

Franciscus in het sop.
Aan het begin van de Vasten krijgt ook (het beeld van) Franciscus een stevige schrobbeurt

'Vasten is voor mij een voorjaarsschoonmaak van de ziel. Zoals veel mensen in de lente de kriebels krijgen en ramen gaan lappen, zo wil ik de rommel opruimen waarmee in de loop van het jaar mijn lichaam en geest zijn dichtgeslibd. Waarom? Omdat ik terug wil naar het begin: waar gáát het nu om in het leven, hoe verhoud ik me tot mijzelf, mijn medemens, de natuur, het mysterie van het bestaan? Dat zijn vragen waar ik me mee bezig wil houden. Het vasten helpt me daarbij. Dat komt doordat het de gewenning doorbreekt. Daardoor ga je je vanzelf afvragen wat er nou écht toe doet. Het geeft je een helderder zicht op jezelf, alsof je de spinnenwebben in je ziel opruimt.

Waar wil ik nou vanaf?

Aan het begin van zo'n vastentijd bedenk ik ook altijd: waar wil ik nou vanaf, wat zit me eigenlijk in de weg? De eerste keer dat ik vastte en dus geen koffie dronk, kreeg ik na drie dagen zo'n hoofdpijn dat ik ermee stopte. Aha, dacht ik toen, tijd om mijn cafeïneverslaving aan te pakken. Dankzij het vasten ben ik ook van het roken af gekomen. En vroeger ging ik wel drie keer per week naar de cd-o-theek om daar cd'tjes te lenen die ik dan weer kopieerde. Prachtig vond ik dat. Maar opeens dacht ik: stel je voor dat ik dat zou moeten missen! Toen wist ik ook meteen wat ik dat jaar maar eens onder handen moest nemen.

Met een tentje in de bergen

En het gekke is: tijdens het vasten ontstaat er zo'n ruimte dat ik helemaal niet meer taal naar eten of luxe. Het is gewoon heerlijk, teruggaan naar de eenvoud, zoals het ook heerlijk is om met je tentje op je rug door de bergen te wandelen en je te realiseren met hoe weinig je eigenlijk toe kan. Ik verwonder me weer over de schepping, ik voel me intens dankbaar dat ik besta, dat er bomen en vogels zijn, dat er mensen bestaan, al doen ze soms nog zulke domme dingen. Alle oordelen vallen weg. Ik zie de liefde van God alles en iedereen doorstromen en voel me daardoor sterker verbonden met het leven om me heen.
Eigenlijk is het vasten zelf een verslaving geworden.'

Iris Dijkstra in het katern Hart en Ziel van de Volkskrant van zaterdag 15 maart 2008.

Meer teksten

Terug       Top

Stoutenburg,15 maart 2008. Guy Dilweg.