Home > Teksten > Passieweek

Passieweek

Vaak heb ik me verbaasd
over de grote nadruk op het lijden
in mijn katholieke geloof.
Ook als ik op vakantie
in Zuid Frankrijk door de kerken liep,
zag ik rondom de beelden van het lijden in al zijn vormen:
onthoofding, verminking,
villen, roosteren, braden,
opgehangen en gepijld worden.
Je kunt het zo wreed niet bedenken
of het is iemand aangedaan
die er heilig mee is geworden.
Hoe konden de mensen die de kerk bezochten
door zulke beelden gesticht worden?

Tot het tot me doordrong
wat een verwend joch ik ben
in mijn welvaartsmaatschappij.
Dat tot de helft van de vorige eeuw
mensen ook hier op grote schaal armoe en gebrek leden,
dat het lijden een gewoon onderdeel was van het dagelijks bestaan,
dat vaders en moeders zich doodwerkten
om een karig bestaan voor hun kinderen bij elkaar te schrapen.
Dat ziekte en dood het leven tekenden.

En als de mensen dan eens vrij hadden,
dan was dat op een kerkelijke feestdag
en dan kwamen ze samen in die wondere wereld
van mensen die ook zo geleden hadden als zij
en misschien nog wel erger
en die het toch gemaakt hadden
in deze én in die andere wereld.
Dat moet troostend zijn geweest, heel troostend.

Passieweek.
De week waarin we het mysterie herdenken en vieren
dat God zelf het lijden niet ontliep,
tot in de Godsverlatenheid toe.
Dat mysterie is zo groot
dat mijn hart het niet kan bevatten.
Ik houd het deze week maar
bij de mensen en de andere schepselen
met wie ik soms zo'n mededogen voel
in hun schuldeloos lijden aan het bestaan.

Daarom is dit jaar de passieweek
voor mij vooral een compassie-week.

Guy Dilweg, Palmzondag 2006

>> Meer teksten

Terug       Top

Stoutenburg, 29 maart 2006. Guy Dilweg.