Home > communiteit > Carolien

"Ik wilde meer samen"

Carolien Looman (1963)

Carolien Looman
Carolien Looman koos voor kookgereedschap en ze vertelt hieronder waarom.

"Sinds mijn studententijd, begin jaren tachtig, heb samen met andere mensen gewoond. Eerst in een studentenhuis en daarna verhuisd naar een woon-werkpand in het centrum van Enschede. We kozen bewust voor een biologische en vegetarische leefstijl en runden ook een tweedehands kleding- en boekwinkeltje. Toen we gedwongen werden dit pand te verlaten heb ik een tijdje gewoond in een afbraakwijk. Samen met de buren en vrienden uit de stad hebben we een groot pand gehuurd en vormden we een vegetarische en biologische woongroep. Na een paar jaar kreeg ik heel veel behoefte aan zon in mijn leefruimtes en een tuin naast de deur. Ik verhuisde naar een kleine arbeiderswoning met een grote tuin in Hengelo. Na een tijdje alleen wonen, wilde ik toch graag weer samen met andere mensen leven die ook probeerden hun idealen in de praktijk te brengen. In 1992 kon ik verhuizen naar de Refter in Ubbergen, een monumentaal woon-werkpand op een uniek stukje bronnenbos.
Ongeveer 100 mensen van 0 tot 80 jaar leven hier en beheren en besturen alles. Er zijn woonruimtes voor gezinnen, gehandicapten, senioren, alleengaanden, stellen en groepen. Ik woonde daar in een van de vele woongroepen en heb er tien jaar met veel plezier geleefd.

Sinds 1996 was ik regelmatig te gast in Stoutenburg en ik ontdekte de grote kracht van een kleine gemeenschap. Het leven in verbondenheid krijgt hier dagelijks vorm in de meditaties, het werk en de maaltijden. Het dagritme biedt rust en ruimte, zowel in het werk als in andere momenten.
In de zomer van 2002 ben ik toegetreden tot de communiteit. Er zijn veel verschillende taken die ik hier in huis doe zoals schoonmaken, de voorraad op peil houden en het schrijven van de Koetsier."

Wat ik heerlijk vind om te doen is koken

"Het is een feest om hier een maaltijd te bereiden en af en toe begin ik spontaan te zingen of swingen tijdens dit proces. Het begint met de laarzen aantrekken en door het beukenbos naar de tuin lopen. In de tuin aangekomen rustig over de paadjes langs de verschillende bedjes en door de kas lopen en zo ontdekken wat geoogst wil worden. Naar hartelust alles één voor één en stuk voor stuk plukken, de slablaadjes, de peterselietakjes, de bloemen van de Oost Indische kers. Iedere wortel, kool, courgette, pastinaak, spruit of prei raak ik aan en nodig ik uit om mee te komen. Al deze liefdevol geteelde gaven van moeder aarde maken me dankbaar en blij. Na een tijdje breng ik een kruiwagen vol groenten, kruiden en bloemen naar de keuken toe. Het schoonmaken, wassen, spoelen, boenen, drogen, snijden, knippen, hakken en scheuren vragen veel tijd en aandacht. Ik vind het fijn om te doen en geniet ook van hulp bij dit werk. In de kelder ligt een prachtige voorraad aan goede waren opgeslagen waar ik ook nog uit mag putten. Als de pannen op het vuur staan en er van alles staat te stoven, smoren, koken, dampen of pruttelen voel ik me helemaal in mijn element. En dan is het zover. Het is tijd om alles uit te scheppen, te verdelen over de schalen en uit te serveren. Dankbare eters aan tafel die hard gewerkt hebben in de tuin en het huis of hongerige gasten die hun energie verbruikt hebben met dansen, zingen, yoga, mediteren of iets anders.
Een magisch moment voor mij is de spontane stilte die soms ontstaat omdat iedereen gelijktijdig toegewijd aan het eten is en alleen daar mee bezig is. Het geluid van deze stilte ervaar ik als een eerbetoon aan het leven. Vaak krijg ik complimenten en waarderende geluiden te horen over de maaltijd die ik bereid heb, een deel hiervan steek ik in mijn eigen zak. Het grootste deel is te danken aan de bijzondere samenwerking tussen de tuin, de mensen die er werken en de groenten, kruiden en bloemen die er groeien en bloeien."

>> Mei 2011 verscheen een interview met Carolien in de Linker Wang (pdf)
>> Samen met Marco geinterviewd door Sjef Staps

Terug       Top

Stoutenburg, oktober 2013