Home > communiteit > Ida Valk

Ida Valk werd lid van de communiteit

Het leven is hier zoals het bedoeld is

Ida Valk aan het snoeien
Ida bezig met haar hobby: snoeien in de boomgaard.

Ida Valk (1951) trad in februari 2016 toe tot de communiteit. In de Koetsier van een tijdje terug vertelde ze over haar motivatie.

Sinds maart 2013 ben ik op Stoutenburg komen wonen als huisgenoot. Al ruim 10 jaar kom ik hier als vrijwilliger vooral in de tuin meewerken. Veel mensen zullen mij dan ook al kennen, maar laat ik mij toch even voorstellen: Ik ben Ida Valk, 61 jaar, kom uit Amsterdam en heb twee volwassen kinderen. Inmiddels ben ik oma van twee mooie kleinkinderen: Olivia en Victor. Geschenken die zomaar in mijn schoot vallen en waar ik van mag genieten.

Buitenmens

Ik heb 35 jaar in Amsterdam gewoond en hoewel ik van de stad en alles wat de stad te bieden heeft hou, ben ik ook een buitenmens. Als boerendochter heb ik het bewerken van het land al van mijn ouders en voorouders meegekregen. In mijn jeugd, de 50-er jaren, was het leven op de boerderij, zoals we nu zeggen: zelfvoorzienend.
Ik word altijd blij van het werken in de tuin; in het najaar verzamel ik graag allerlei zaden van (bijzondere) bloemen en groenten. In het voorjaar is het dan een feest om alles te zaaien en te zien opkomen, te verspenen en te planten. Ik heb altijd een volkstuin gehad buiten de stad. Sinds ik groenten in mijn tuin ben gaan telen is mijn verhouding tot voeding veranderd. Ik ben me meer bewust van het voedsel dat we eten en ik eet het liefst zo puur mogelijk.
Jarenlang heb ik in een kas op het volkstuincomplex planten gekweekt, het is leuk maar ook belangrijk om vergeten soorten weer te verspreiden en zo de diversiteit in gewassen te vergroten. Zonder deze tuin had ik het in de stad niet uitgehouden.
Eenvoudig en in aandacht leven, dichter bij de natuur en verbonden met de levenskracht is waar ik steeds meer naar verlang. Misschien is het ook juist in deze levensfase dat dit meer op de voorgrond komt. Ik verlang er naar om samen met andere mensen te wonen en ben er klaar mee om alles alleen voor mezelf te doen. Jarenlang heb ik met plezier gewerkt als psychotherapeut in de GGZ. Ik begeleidde ondermeer therapiegroepen voor vluchtelingen en migrantenvrouwen en gaf Mindfulnesstrainingen. Ik heb mijn werk afgebouwd, het was een goed moment om een nieuwe stap te maken in mijn leven. En zo meldde ik mij aan als woonbelangstellende bij Stoutenburg, de plek die al zo eigen voelt en waar alles bij elkaar komt.

Niet wat je doet, maar hoe je het doet

“Wat ga je doen op Stoutenburg?” is een vraag die me vaak werd gesteld. Ik heb geen specifiek doel, behalve te ervaren hoe het is om hier te wonen en uit te vinden of dit echt iets voor mij is. Niet al te veel verwachtingen, meer wachten op wat komt, open te zijn voor wat er op mijn pad komt, gewoon iedere dag. Natuurlijk werk ik graag in de tuin, de fruitbomen en bloemen hebben ook mijn aandacht, maar verder hoop ik dat alle werkzaamheden me voldoening geven. Het maakt tenslotte niet uit wat je doet, maar hoe je het doet.

Op Stoutenburg is het zo fijn dat de tuin en de keuken eigenlijk één geheel is, het koken met wat er in de tuin is brengt een creatief proces op gang in de keuken. Inmiddels ben ik de uitdaging aangegaan om te koken voor de communiteit. Ik denk vaak: “het leven is hier zoals het bedoeld is”.

Ida Valk

(Uit de Koetsier van zomer 2013)

Februari 2016